Ben izleyeli bir kaç sene oldu. Ve hiç hatırlamaya ekstradan çaba sarf etmeden bende kalan etkisi ve izlerini anlatmaya çalışacağım.
Çok kısa konusundan bahsediyorum, filmde hafiften entellektüel ve hafiften hippi olan gayet orta-üst seviye bir kadının oğlunun, nasıl bir "okul katleden" katile dönüştüğünü izliyoruz.
Bir kere filmi izlediğimde iyi ki çoktan anne olmuştum yoksa kesinlikle vazgeçebilirdim. Ayrıca çok ekstrem bir durumdan bahsetmesine rağmen o kadar kolaylıkla başımıza gelebilecek bir şey olduğunu gösteriyor film.
Belki de anne olduğum için daha da kolay anladım, zira bazen çocukların karakterlerinin ruhlarına daha anne karnında aüflendiğini ve "eğitim", "annebabanın çocuğu doğru büyütmesi" gibi kavramların bazen nasıl da boş olduğunu, bazen nasıl da çaresizce insanın çocuğuna bakabileceğini biliyordum.
Buradan sonrasına dikkat spoiler içerebilir:
Filmdeki annemiz gayet festivallerde falan gezinirken bir bebek sahibi oluyor.
Pospartum depresyonu de dibine kadar yaşayarak. Yumurta mı tavuktan tavuk mu yumurtadan misali bebek de kolikli. O kadar çok ağlıyor ki annemiz tren istasyonlarında arıyor çareyi, tren sesleri sayesinde bir kaç dakika ağlama duymamayı. Anne depresyondan çıkamıyor ve bebeği sevemiyor, bebek de inadına hayatı zorlaştırıyor anneye.
Zor bir bebek. Bebek gibi de değil. Büyümüş de küçülmüş annesini parmağında oynatan bir bebek.
Bebek büyüdükçe, anne daha da fark diyor bir şeyler gerçekten ters gidiyor.
İkinci bir çocuk da yapıyor aile. Bu sefer bir kız. Bu kız onları mutlu da ediyor.
Bütün bu mücadele ve korkunç sonun gelişi o kadar güzel anlatılmış ve Tilda Swinton çaresizliği o kadar güzel vermiş ki izleyiciye.
Bu arada Kevin'ın hem küçük hem de büyüklüğünü oynayan çocuklar inanılmaz.
Neyse bence her ebeveynin izlemesi gereken bir film. Ben haftalarca etkisinden çıkamadığım ve film üzerine uzun uzun düşündüğümü hatırlıyorum.
Tavsiyemdir
